Seeing these captures gives me that nostalgic feeling of how I feel seeing how happy you are on that day.

May ngiting tila bata na binigyan ng kendi. Kalmado pero bakas sa mukha ang pagkasabik. Kabisado ko parin kung gaano ka kasaya nung araw na nakuha mo ito. Na kahit na nakauwi na’t lahat, kasiyahan padin ang ‘yong bukambibig.

Nakakamiss. Ang makita kang ganon, ang maramdamang napapasaya kita, ang malaman na parte ako ng kasiyahan mo. Nakakamiss.  Ang bawat kwento, bawat lambing at pag-aalala. Nakakamiss. Ako, ikaw, tayong dalawa. Ang pagmamahal.

Di kaya totoo ang sabi nila? Na pag binigyan mo siya ng tsinelas o sapatos ay aapakan ka niya? O aalis siya? Totoo nga kaya? Kung totoo man, wala akong paki. Basta alam kong mahilig ka sa sapatos, sa damit at musika. Pag nagkatrabaho na ‘ko, mabibili na kita ng cymbals. Di dahil para bumalik ka pa, kundi dahil kaibigan padin kita, espesyal ka at mahal kita. Pangako yan. :’)