At hanggang ngayon ay ikaw pa din ang mahal.

swanne:

      Oo. 3 taon na ang nakakalipas, marami ng nagbago sayo, sa akin, sa atin. Hindi na tayo gaya ng dati, maging ang mundong ginagalawan natin. Ilang tao na din ang nasabihan natin ng “Mahal kita” matapos ang relasyon natin. Parehas na tayong nagmature. Iba na ang hilig mo ngayon, isa ka ng propesyonal sa mga darating na taon, seryoso ka na sa buhay, malapit ka ng ikasal, mahal na mahal mo siya at kitang kita iyon ng lahat. Ako ay ganito pa din, masiyahin, may pagka-isip bata pa din sa ibang bagay, nagmature na din ng sobra, kung ano ang pagkakakilala mo sa akin noon, ay eto pa rin. Yung mga katangian ko na nagustuhan mo ay nandirito pa din. Wala naman masyadong nagbago, gaya ng PAGMAMAHAL ko sayo.

      Tatlong taon ka ng naglalaro sa panaginip ko. Oo, hindi man ikaw ang main character sa panaginip ko minsan, pero walang panaginip ko ang hindi kita nakikita. Kahit pa nakakatakot, fantasy o love story, palagi kong nasusulyapan ang mukha mo. Madalas pa rin tayong magkita, magkasalubong o magksabay sa isang lugar. At ang mga titig mo ang nakapanghihina sa akin. Kahit anong pilit sabihin ng isip ko na “Tigil na, tama na, wala ng pag-asa” ay siya namang sabi ng puso ko na “Magkakabalikan kayo, siya lang ang tinitibok ng puso mo. Hwag magmadali, hintayin mo siya, kayo ang para sa isa’t-isa.” Oo, parang praning, baliw ang puso ko sayo. Basta ang lakas ng kutob ko na tayo talaga. Sa mga titig at ngiti mo sa akin sa tuwing makakasalubong kita nang walang ibang nakakakita, ramdam kong may pag-asa pa.

      Oo, “First Love Never Dies” at ako ang buhay na patunay na totoo ito at posibleng mangyari sa kagaya ko. Bilanggo ng isang nakaraan, may pag-asang namumuo at patuloy ko itong panghahawakan. Wala akong ibang minahal gaya ng pagmamahal ko sayo. Walang ibang nagpasaya sa akin gaya ng pagpapasaya na pinaramdam mo noon. 

      Marami man ang tumutol sa pagmamahalan natin noon ay pinilit mo pa rin na ipaglaban ako. Ngunit sadyang mapagbiro ang tadhana, nagpatalo tayo at binitawan ang isa’t-isa. Ngayon na lalong komplikado ang lahat, mas nabubuhayan ako ng loob na umasa at mangarap pa rin para sa atin. Tuparin ang buhay na ating napagplanuhan.

      Marahil nga’y isa na itong kabaliwan pero patuloy akong aasa. At magmamahal sa iyo. :) Hihintayin kita. 

Three years from now, I could imagine myself saying these exact lines.

YES. First true love never really dies.

Gloomy Friday is gloomy.

• Thesish*t overnight
• Slept at six in the morning @ Gian’s place
• Woke up at 11 and had lunch with Jen, Val, Chan and Gian.
• Planned not to attend my only class, Technopreneurship and meet our technical adviser instead.
• Went home, took a bath and went straight to school.
• Saw this cute guy in LRT, he looks a bit haughty tho.
• Reached D.Jose station and just then when I knew that our TA already left. :(
• Still went to school not knowing where to go :))
• Visited IT Department’s to look for someone to bum with, luckily, Vicky and Joy was there.
• Pig out, Temple Run wagering and amusing convo’s with Marc.
• On our way home, he suddenly asked my GWA and told me that he saw my name in top 15(?) of graduating IT students, most of Block401 haven’t submitted their application for graduation tho, so it means there’s a big  chance that I’ll rank down. Still thankful that even I didn’t worked hard, consistency in tardiness and had numbers of absences for the past year I didn’t made it to the bottom :))
• Phone call, cancelled meet up, silly thoughts and stories with Gelli.
• Made checklist for le thesis, and worked all night.

I was gloomy all day :( Except when I was with Marc and talked to Gelli. I have this sudden changes of mood that proves I’m a bipolar. :)) Or maybe, I just don’t want to feel alone, and these people eases the feeling. I sometimes still enjoy being alone (see the bipolarness there?haha).

I’m not happy with my situation right now, I want to be close once more to someone but I don’t know how, I wanna erase the gap but for sure he won’t let me, I wanna build the strong friendship again but it seems I he forgot that I am here. I sometimes think that he’s pushing me away, that I’m not his greatest friend anymore but still, here I am, wishing he could still be there whom I can hang around and share stories with because I can’t be too comfortable with other people as how I am when I’m with him.

Hey reader I’m sorry, I know this is sad but thank you for reading it anyhow.

random thoughts:

miss kita. malungkot ako kanina, wala akong makausap. Kaya’t sa mga ganitong pagkakataon, hindi ko maiwasan makamiss. eto, eto lahat yun:

• yung mga kwento mo tungkol sa banda, music at mga bagay na gusto mo bilhin at gawin. 
• yung time na pinagalitan mo ko dahil nawala ko yung wallet ko, umiyak ako sa Mcdo pero kahit ganun ka kafirm sweet padin
• tulungan kang gawin yung mga homeworks at projects mo
• kumaen ng mcdo gabi-gabi kasama ka
• pumunta sa post office kapag hapon para magpahangin
• magpahatid sayo sa lrt
• lumakad mula GH patungong Galle :))
• magroundtrip patungong tagaytay
• magsoundtrip sa sv hallway
• magkwentuhan at tumambay sa registrar
• antayin kang matapos sa training nyo
• gumising at matulog na ikaw ang unang tinetext
• mag random na I love you.
• yung dimples mong nag-iisa at mata mong nagssmile din :)
• amoy mong kahit mapawisan eh mabango padin. hahahaha

actually marami rami pang iba, pilit ko nalang iniiwasan para hindi na ko umiyak pa :) sabi mo kailangan kong maging strong diba? eto oh, big girl na ko :) Ngayon ko masasabing kayang kaya ko na talaga, dahil unti-unti nasasanay na kong ngumiti nalang tuwing naaalala ko yung tayo, di gaya dati na umiiyak ako kaagad. sana, minsan makakwentuhan ulit kita. makasama lang kita’t makakwentuhan saglit paminsan eh sapat na :)

hindi ko rin alam kung bakit ako dito nagsasabi, naging outlet ko na yata tong tumblr ng mga bagay na hindi ko makayang ikwento sa iba, feeling ko kasi pag sumusulat ako, ikaw yung kausap ko. Isa pa pala, may mga tao na kong nakakausap online palagi, masaya ako kasi andyan sila, natutulungan nila kong maiwasan malungkot eh, tapos yung iba nagtitiwala pa sakin :) masaya ako dun, masaya akong may mga bago akong kaibigan. pero, mas masaya padin sigurong maramdaman ko yung kamay mo sa kamay ko.

I’ll be blogging things about these people before the year ends :)

❒ God
❒ Family
❒ Matthew
❒ Close Friends
❒ Tropang Ibon
❒ Monobloc
❒ Professors/Mentors
❒ Classmates

Magththank you lang naman ako :)

Sana matapos ko to before magend ang year:”>

Later this evening na ko gagawa and I’ll publish it at exactly 23:59 of the 31st :)

Formspring

Okay, BV ako kanina pa. dahil kay..basta dahil kay ano. So yun. To calm down, I went checking my social net. accounts at kasama na dun yung formspring. Pinafollow ko si Ms. Joyce Pring ng Myx. As i backread her posts..eto yung isa sa mga nabasa ko.

Question: totoo ba na ang mga babae hindi madaling makalimot? eh, bakit parang nakalimutan nya na ako. :(

Ms. Joyce Pring’s Answer: I think totoo sya in general, pero as with almost eveyrthing naman, depende din talaga sa tao. Depende kung gano sila naging close or attach sayo, or kung gano katagal yung pinagsamahan nyo, or kung ano yung sitwasyon nya ngayon. Pwede rin kasing nasa sitwasyon sya ngayon that requires her to be strong - to forget the things that weaken her (siguro ikaw yun) - kaya nagpapalakas sya at kinakalimutan ka. Maari ding hindi ka pa nya nakakalimutan pero alam nya sa sarili nya na kailangan nya itago ang pagnanais na makasama ka pa dahil masakit na o hindi nya na kaya.

Ayon..so true. :| nakakarelate lang ako sa sagot nya :| The best way to fight your weakness is to get rid of them :3 pero sa situation ko, hindi nga ganon kadali to get rid of him dahil unang unang, matibay na yung friendship na nabuo namin, second, gusto ko kahit papano nakakatulong padin ako sa kanya at meron pa kong isang milyong dahilan na hindi ko malaman kung bakit andami kong dinadahilan para hindi sya layuan. pero isa lang naman siguro ata ang conclusion dun. MAHAL KO KASI SIYA. So now, I’ll just be brave to bare in mind na dapat, makuntento nalang ako sa friendship namin ngayon at hanggang dun nalang yun. kailangan ko lang naman siguro sanayin yung sarili ko. Kaya siguro hindi nagiging masaya ang mga tao kasi hindi tayo nakukuntento sa kung anong meron tayo. bakit kaya hindi ko itry na maging iba sa karamihan? di ba? Mas malaking sense kung pagtutuunan ko nang pansin yung sanayin kong makuntento sa kung anong meron lang ako, para hindi na ko naghahangad at hindi narin ako nabibigo kung di ko man makuha yun. yun lang. back to thesis. :3 Goodnyt :*